
In 1979, ons laatste jaar op de MAVO, gingen we iedere vrijdagmiddag, na school, naar het hockeyveld. We, dat waren mijn beste vriendin, Helena, en ik. We waren onafscheidelijk, twee 18-jarige meiden gekleed in nauwe donkerblauwe spijkerbroeken en witte bloesjes. Helena was vrij groot, met een flinke boezem en lange blonde haren, en ze leek een beetje op Agnetha, die zangeres van Abba. Ik, met mijn krullenkop en mini-tietjes, leek meer op Janis Ian. Mijn naam is Tanja - een echte truttennaam. Iedere vrijdagmiddag gingen we dus achter het rechthoekige stenen gebouwtje van de hockeyclub, waar de ruiten steeds van werden kapotgesmeten door vandalen, en hier ontmoetten we ze. Ze, dat waren de jongens. De jongens met hun piemels. Hoe het is begonnen? Nou, gewoon. Helena vroeg een keer of ik al eens een echte lul had gezien, niet zo’n pietluttig dingetje als van een baby, maar van een beetje een volwassen vent. Nee, zei ik, hoewel sommige jongens zulke strakke broeken droegen dat er maar weinig te raden viel.
"Wil je d’er een zien, en voelen?", vroeg ze. Ja, dat wilde ik wel.
En Helena die toch al altijd alles van jongens gedaan wist te krijgen, vroeg een klasgenoot van ons, ik ben zijn naam vergeten, of hij met ons mee kwam. We gingen naar het hockeyveld.

Achter de kantine begon Helena hem te zoenen, en maakte ondertussen zijn broek los. Toen zijn lul vrij kwam te hangen, deed ze een stap terug, beduidde de jongen om te blijven staan en leidde mijn hand om het snel stijf wordende lid. Ik betastte hem, wreef een beetje heen en weer, en voor ik besefte wat er gebeurde, kwam de jongen, licht schokkend met zijn heupen, klaar. Zijn sperma droop tussen mijn vingers. Helena, die haar lachen niet kon houden, veegde mijn hand schoon met een papieren zakdoekje en wat spuug. Daarna boog ze zich voorover en zoog hem gulzig af, terwijl ik met grote ogen toekeek, verbaasd over haar vaardigheid en over hoe willoos de jongen wel niet was. Vanaf toen gingen we regelmatig naar dezelfde plek, behalve wanneer het regende of als ik ongesteld was, dan kon ik echt niet. In de hoogste klas was het al snel een publiek geheim dat we beschikbaar waren om te trekken en te zuigen. Ik trok, Helena zoog. En hoewel we een sigaret of een biertje natuurlijk nooit afsloegen, deden we het helemaal voor niks. We waren toch geen hoeren zeker?
In het begin trok ik een jongen tot het punt waarop hij kwam, dan hield ik op, liet hem los. Maar al gauw leerde ik dat ik moest doorrukken, langzamer en weer sneller, tot het laatste druppeltje. Ik hield het meest van de gladde piemels met een mooi roze topje, waar ik graag met mijn vingers over wreef. Meestal ging ik iets opzij van een jongen staan omdat ik bang was voor zaadvlekken op mijn kleren, wat ik ten koste van een mooi nieuw truitje had geleerd. Na een tijdje begon ik echter te begrijpen wat een hoer moet voelen. Jongens die terugkwamen voor meer, zonder een greintje dankbaarheid. "Beter dan jezelf helpen op de plee" zeiden ze dan en lachtten gevoelloos. Vooral de ouderen deden zo, de zittenblijvers. Meestal lieten ze zich eerst door mij bevredigen en dan pas door Helena, omdat het de tweede keer langer duurde, en ze dat kennelijk lekkerder vonden. Helena had er geen moeite mee, ze kon er nooit genoeg van krijgen. Het was echt een obsessie voor haar om een lul in haar mond te hebben. Meestal slikte ze het sperma ook gewoon door want van AIDS hadden we nog nooit gehoord. Ze begon steeds vaker rokjes en jurkjes te dragen om zichzelf makkelijker te kunnen vingeren en bevredigen terwijl ze pijpte. Ze zag geen mannen meer, ze zag alleen hun pik. Ze zei een keer tegen mij: "Ik fantaseer bij iedere man en jongen hoe hun lul er uit ziet. Nou ja, alleen niet bij zo’n ouwe zak als Jansen, natuurlijk". Meneer Jansen was de leraar Engels. Een echte eikel, die nooit eens ergens om kon lachen, maar wel altijd naar Helena’s tieten zat te staren.